Skropliny z klimatyzacji: dokąd trafia woda i dlaczego to główna przyczyna zalań w domu

Brązowa zaciek na suficie, dwa metry pod jednostką wewnętrzną. Falująca listwa przypodłogowa. Piwniczny zapach unoszący się w chwili, gdy rusza sprężarka. W zdecydowanej większości przypadków urządzenie wcale się nie zepsuło: to jego woda nie płynie tam, gdzie powinna. Klimatyzacja nie produkuje wyłącznie chłodu — wytwarza też skropliny, czyli wodę w stanie ciekłym, w sporych ilościach, każdego dnia pracy. Wraz z falą montaży wywołaną obniżoną stawką VAT do 5,5%, ubezpieczyciele i serwisanci chłodnictwa obserwują to samo zjawisko: szkody związane ze skroplinami stały się pierwszą przyczyną interwencji poza awariami elektroniki. I niemal zawsze winne są źle poprowadzone kilka centymetrów rurki.

Skąd bierze się ta woda i ile jej naprawdę jest

Zasada działania jest taka sama jak w przypadku szklanki z lodem na tarasie. W trybie chłodzenia wymiennik jednostki wewnętrznej schładza się do temperatury powierzchni 5–12 °C. Powietrze z pomieszczenia, nasycone wilgocią, przepływa po nim, osiąga punkt rosy i osadza parę wodną w postaci kropelek na lamelach. Woda spływa do tacy umieszczonej pod wymiennikiem, a następnie grawitacyjnie odpływa elastyczną rurką.

Rzędy wielkości często zaskakują:

Innymi słowy, klimatyzacja w nasłonecznionym salonie potrafi odprowadzić tygodniowo równowartość zgrzewki wody mineralnej. Ta woda musi opuścić mieszkanie — bez cofki, bez zastoin i bez podlewania cudzej posesji.

Druga, mało znana kwestia: w trybie grzania zjawisko się odwraca. To jednostka zewnętrzna pokrywa się szronem, potem go rozmraża i tworzy kałużę u podnóża ściany. Właściciel, który w październiku przełącza pompę ciepła powietrze-powietrze na grzanie, w grudniu odkrywa czasem taflę lodu na tarasie. Pisaliśmy o tym w naszej liście kontrolnej przełączania na tryb grzania: odprowadzenie wody na zewnątrz to jeden z punktów do sprawdzenia przed zimą.

Trzy możliwe rozwiązania — i to, które sprawia kłopoty

1. Odpływ grawitacyjny, czyli wzorowy uczeń

To rozwiązanie idealne. Rurka skroplin opada ze stałym spadkiem od tacy aż do punktu zrzutu. Zasada fachowa, powtarzana w dokumentacji technicznej producentów (Daikin, Mitsubishi Electric, Atlantic) oraz w normach DTU 45.11 i 65.16 dotyczących instalacji odprowadzania wody, jest prosta:

Minimalny spadek 1 cm na metr (czyli 1%), bez przeciwspadków, bez punktów niskich, bez zbędnych kolan pod kątem prostym. W praktyce solidni instalatorzy celują w 2%.

Najmniejsze zwisy elastycznej rurki tworzą kieszeń stojącej wody. Taka kieszeń w kilka tygodni zostaje skolonizowana: biofilm, glony, kurz — i korek gotowy. Wtedy taca przelewa się do wnętrza mieszkania.

2. Pompka skroplin — niezbędna, ale głośna

Gdy punkt zrzutu znajduje się wyżej niż jednostka — klasyczny przypadek konsoli podłogowej, jednostki kanałowej w suficie podwieszanym albo mieszkania bez możliwości przewiertu w dolnej części ściany — dodaje się pompkę skroplin. Pływak wykrywa podnoszący się poziom wody, a mały silnik tłoczy skropliny do instalacji odpływowej.

Jest to niezawodne, ale to kolejny element mechaniczny, a więc kolejny potencjalny punkt awarii. Trzy rzeczy warto wiedzieć:

• Pompka musi być wyposażona w zabezpieczenie poziomu maksymalnego, które wyłącza klimatyzację przy przepełnieniu. Bez niego pompka ulega awarii, a woda ląduje na suficie. Sprawdź ten punkt w kosztorysie.
• Pompka hałasuje: 20–30 dB(A), charakterystyczne klikanie. W sypialni to wystarczy, by obudzić osobę o lekkim śnie.
• Jej zbiorniczek zarasta osadem. Trzeba go czyścić, nie zawsze wymieniać.

3. Zrzut na elewację lub do rynny: tam rodzą się spory

Najprostszym rozwiązaniem dla instalatora jest przewiercenie ściany i pozostawienie rurki kapiącej na zewnątrz. W domu jednorodzinnym jest to legalne, o ile woda spada na twoją posesję. Problem zaczyna się, gdy ląduje u sąsiada, na niżej położonym balkonie, na chodniku albo na wspólnym podwórku.

Artykuł 640 francuskiego kodeksu cywilnego zakazuje pogarszania służebności spływu wód na niekorzyść sąsiedniej nieruchomości. We wspólnotach mieszkaniowych zrzut skroplin na taras poniżej to klasyczny zarzut podnoszony na zebraniach, a orzecznictwo regularnie przyznaje rację skarżącym, nie zaś właścicielowi, który przyzwolił na montaż „na skróty". Dochodzi do tego aspekt sanitarny: te wody, nawet klarowne, nie są zdatne do picia i mogą przenosić mikroorganizmy pochodzące z biofilmu wymiennika.

Podłączenie do instalacji kanalizacyjnej również podlega przepisom: wymaga obowiązkowego syfonu, który zapobiega cofaniu się nieprzyjemnych zapachów, a bezpośrednie wpięcie w pion kanalizacji sanitarnej jest w wielu departamentalnych regulaminach sanitarnych zakazane.

Siedem oznak, że instalacja skroplin zaraz zawiedzie

Nie trzeba być serwisantem chłodnictwa, by rozpoznać partaninę. Obejdź instalację z latarką w ręku, najlepiej z ładowalną latarką czołową, która zostawia obie ręce wolne, by prześledzić rurkę schowaną za meblem.

1. Rurka wznosi się na części swojej trasy, zanim znów opadnie. Dyskwalifikujące.
2. Tworzy miękkie „U" między zbyt oddalonymi od siebie uchwytami. Rurkę skroplin należy mocować mniej więcej co 50 cm.
3. Jest zgnieciona w miejscu przewiertu albo zakleszczona za listwą maskującą.
4. Nie widać żadnego syfonu, mimo że podłączenie wykonano do instalacji kanalizacyjnej.
5. Rurka zanurza się w wodzie w studzience lub zbiorniku: gwarantowany efekt przeciwciśnienia.
6. Zewnętrzna listwa nie jest uszczelniona w miejscu przejścia przez ścianę albo jest przewiercona z lekkim przeciwspadkiem do wewnątrz — woda deszczowa wchodzi do środka.
7. Brak tacy zabezpieczającej pod jednostką kanałową zamontowaną w suficie podwieszanym nad pomieszczeniem mieszkalnym.

Ten ostatni punkt zasługuje na szczególne podkreślenie. Jednostka kanałowa lub kasetonowa w przestrzeni międzysufitowej nad salonem, bez tacy zabezpieczającej i bez czujnika, to pięciocyfrowa szkoda, która tylko czeka na swoją godzinę. Montaż bezprzewodowego czujnika zalania w punkcie niskim kosztuje mniej niż 40 € i wyśle powiadomienie na telefon, zanim sufit ustąpi.